Het sluitende doek

In oktober 2011 kwamen vier vrienden op een kot met de grootte van een bezemkast samen, Naki, Julia, Karen en mijzelf (Robert) besloten dat het tijd was om een eigen toneelgroep op te richten. De ambities waren torenhoog en de ideeën kaatsten van de wanden. We zouden het Antwerpse toneellandschap veranderen. De naam? We hadden iets nodig dat ambitieus was, iets dat liet zien: ‘We mean business!‘ Pardoes vonden we dat Toneelgroep Antwerpen als domein nog beschikbaar was. Niet geremd door een vorm van nederigheid, kozen we de naam die perfect onze ambitie verwoordde.

Vier mensen begonnen aan een inspiratieloos script genaamd Vleeskeuring. Een aantal maanden later, werd gelukkig besloten dat dat een waardeloos idee was en werd in plaats daarvan Antigone in een nieuw jasje gestoken. De voorstelling Ante, als tongen zwijgen… was 50 procent Antigone, 50 procent origineel en abstract. Tijdens de audities in april 2012 gaf maar de helft van de opstarters acte de présence, maar voegde Timothy zich wel aan het team toe.

Ante

Hij werd producer, ik regisseur, Daniel mocht zich co-regisseur noemen en Karen ging over de kleding.

Met Charlotte, Willy, Marcela, Paul, Elke, Valérie, Kristof, Tom, Zenia, Elena, Maartje, Tellinur en Tine werd het startsein gegeven. De eerste repetities voor Toneelgroep Antwerpen. Zenia liet haar gezicht geen enkele keer zien en werd vervangen door Shari en drie zangeressen werden aangetrokken om het ook een muzikaal tintje te geven, Andreia, Dominique en Clelia.

Het was een briljante groep om mee te werken, het gebrek aan ervaring maakte iedereen goed door tomeloze passie. De taalbeperking veroorzaakt door een internationale cast, maakte geen verschil, omdat de emotie altijd duidelijk was. Ook een aantal affaires achter de schermen, konden niet voorkomen dat Ante een succes werd.

Meer dan 200 bezoekers kwamen op 12, 13, 14 en 26 oktober naar het Huis voor de Amateurkunsten in 2012 en dankzij de ondersteuning van Nele (decor) en Ruben (muziek) werd het een prachtige voorstelling.

De vrouw van mijn dromen

No rest for the wicked, in december en januari 2013, werden audities gestart voor De vrouw van mijn Dromen, zoveel auditanten hadden we nog niet eerder gezien, 20 acteurs passeerden de revue en een keuze moest gemaakt worden. De cast bestond uit 3 oudgedienden. Tom, Maartje en Tellinur vervolgden hun TGA-carrière. Valérie startte nog wel, maar werd al snel uitgeschakeld door een ongeluk. Achter de schermen kon Timothy zich minder inzetten en Karen verdween. De druk werd op mijn schouders gelegd.

Achteraf is dat voor de twee laatste voorstellingen misschien wel een voorbode gebleken, de intenties waren goed, maar het leven kwam er soms tussen. Meerdere acteurs vielen uit, maar op 17, 18, 19 en 24 mei stonden Tom, To, Sarah, Maartje, Stef, Balt, Johan, Valerie, Roos, Tellinur en Marlies toch aan de aftrap. Op de dag van de vijfde voorstelling (25 mei), viel To ziek en met een heldendaad nam Marlies haar rol over.

Na de voorstelling van 25 mei, besloot een select gezelschap dat het anders moest, de organisatie van De Vrouw van mij Dromen was alles behalve een droom en we moesten en we zouden een stuurgroep starten, Stef wierp zich op als mijn adjudant en de eerste  meeting van 24 juni was rooskleurig. Er werd vergaderd, vergaderd en uiteindelijk weinig besproken, wijn gedronken en uiteindelijk niks besloten, gediscussieerd en uiteindelijk… Je snapt het wel.

Wel werd fotograaf en grafisch artiest Koen geïntroduceerd, die daadwerkelijk prachtig materiaal afleverde en daar geen enkele vergoeding voor vroeg.

De stuurgroep, ledenvergadering, hoe je het ook mag noemen, werd uiteindelijk de doodsteek voor TGA. Allereerst werd er constant water bij de wijn gedaan wat betreft de torenhoge ambities en met goede wijn, is water een zonde. Daarnaast zorgde het gebrek aan noemenswaardige beslissingen voor frictie binnen de groep en waren de verhoudingen acteur en regisseur compleet onduidelijk.

Smaak

Toch werd er een nieuw script geproduceerd door Stef en mijzelf en begonnen de audities in Juli 2013. Smaak werd de derde unieke voorstelling. In november werd onder leiding van Stef een fuif georganiseerd, om de financiën op orde te krijgen, door claims van Sabam werd het uiteindelijk geen uitslaand succes, maar een bescheiden winst werd gemaakt.

De groep had inmiddels zoveel veranderingen ondergaan, dat van eenzelfde TGA geen sprake meer was, toch waren we gezegend met een zeer talentvolle cast, maar op de dag van de eerste repetitie, maakten twee acteurs al duidelijk niet meer te kunnen. Geen man overboord, Stef (producer) en Saar (van buitenaf) kon het gemakkelijk invullen, later viel Stef ook uit en zijn vervanger Sam kreeg ook gezondheidsproblemen, in de laatste maand moest Bob hem vervangen. Ook Anouk moest vervangen worden op het laatste moment en met creatief geschuif werd het opgelost.

Karen zou een dubbelrol vervullen en Saar kon van rol wisselen. Hun flexibiliteit was wonderbaarlijk. Tim, Tom, Roos, Veerle, Bob, Anouk, Geert, Syren, Valerie, Tellinur, Lieke en Sean maakten het team af.

De voorbereiding was niet ideaal, waar ik aan het begin een volledig team van ondersteuning leek te hebben, vielen deze stuk voor stuk weg, vooral Stef, wiens project dit was, werd node gemist.

Roeien met de riemen die je hebt, is makkelijker gezegd dan gedaan, door de problemen in de organisatie, corrodeerde de groep van binnenuit. Waar mijn eerlijkheid en directheid door de vorige groepen gewaardeerd werd, werd het door deze groep niet geaccepteerd en ook dat zorgde voor strubbelingen.

Tijdens de weken voor de voorstellingen was er van een echte groep geen sprake meer. Ik zat er doorheen, had geen connectie met de meerderheid van de groep en greep niet in toen achter mijn rug om geroddeld werd. Doordat bepaalde mensen een vinger in de pap hadden in zowel de cast als de stuurgroep was het geheel onhandelbaar geworden. Met handen gebonden en zelfvertrouwen vernietigd, moest ik lijdzaam toezien hoe de volle potentie van het prachtige stuk Smaak niet werd behaald.

Mede dankzij een groot aantal late brainstorm-sessies met Daniel, stond er uiteindelijk toch nog een prachtige voorstelling. Door de muziek, het goede acteerwerk en het prachtige decor werd op 1,2, 7 en 8 februari 2014 de beste en meest bezochte voorstelling van TGA neergezet.

Licht uit, laatste buiging

Het zou de laatste voorstelling worden. De groep zette de hakken in het zand en een volledig nieuwe groep opbouwen bleek niet mogelijk met gewaagde projecten als Improv Antwerp en Bobby. Van de oude groep, heb ik al maanden niks gehoord. Het schijnt dat ze een andere groep begonnen zijn.

Over twee maanden verlaat ik Antwerpen voor Groot-Brittannië  en dus heeft het geen zin meer om te vechten, TGA sluit met een domper, maar dat neemt niet weg dat we prachtige dingen hebben bereikt!

3 voorstellingen, bijna 1000 bezoekers, rond de 35 acteurs en talloze onvergetelijke ervaringen.

Als jochie van 21 begon ik aan een project waar ik de gevolgen niet van kon overzien, als man van 24 ga ik naar Engeland met overtuiging daar iets unieks neer te zetten.

Ik heb ontzettend veel geleerd in mijn tijd met TGA en ik koester elk moment, het maakt me trots en deemoedig tegelijk dat ik deel heb mogen uitmaken van zo’n fantastisch project en ik ben iedereen die meegewerkt heeft ontzettend dankbaar.

Naki, Julia, Karen, Timothy, Charlotte, Willy, Marcela, Paul, Elke, Valérie, Kristof, Shari, Elena, Maartje, TIne, Andreia, Dominique, Clelia, Nele, Ruben, Kattoo, Sarah, Stef, Balt, Johan, Valerie, Roos, Nadine, Tim, Veerle, Bob, Anouk, Geert, Syren, Karen, Saar, Lieke en Sean. Ontzettend bedankt, zonder jullie had dit geen moment gekund.

Vier mensen heb ik hierboven niet genoemd, die verdienen een speciaal plaatsje, in mijn hart en in dit stuk.

Daniel Sossi heeft drie maal in de slotfase met prachtige ideeën de voorstelling gered. Mijn coach, mijn leraar, mijn inspirator, mijn collega, mijn vriend. Dankjewel.
Tellinur Akyüz heeft met haar jeugdige enthousiasme prachtig theater geleverd in alle voorstellingen. De belichaming van de reden waarom ik ooit TGA gestart ben. Ik hoop dat je blijft acteren, je hebt ontzettend veel talent. Dankjewel.
Tom Meskens stierf twee keer voor ons, begon met een mini-rol, maar groeide uit tot onze ster, zowel achter de schermen als voor. Je inzet was ontzettend belangrijk en je trouwheid is onvergetelijk. Dankjewel.
Koen Duys, zonder klagen en zonder vergoeding heb je je tijdens Smaak ontzettend hard ingezet, je foto’s zijn prachtig en het grafisch materiaal heeft er ongetwijfeld aan meegeholpen dat Smaak zo goed werd bezocht. Dankjewel.

Dankzij jullie verlaat ik Antwerpen met de overtuiging dat één persoon een verschil kan maken, zolang de intentie puur en oprecht is. De lessen die ik geleerd heb, neem ik mee en hoewel er geen opvolger gevonden is, hoop ik toch dat we ooit nog eens, in de verre toekomst, een voorstelling van Toneelgroep Antwerpen op de planken zullen zien. Ik wens iedereen al het beste, zowel theatraal als persoonlijk.

Nog eenmaal:

Met theatrale groet,
Robert Mostertman

logo-toneelgroepantwerpen